The MOST we want is WHAT the most we can’t have, and what the most we CAN’T HAVE is what we ALREADY had and LOST… Odysseus, The Odyssey
Reflectie…
Dinsdagavond, ben ik samen met mijn zoon Rob en zijn partner Sarah naar The Odyssey van Christopher Nolan gaan kijken.
Alleen al het feit dat we deze film samen konden beleven, maakte de avond bijzonder. Maar ook de film zelf liet iets achter. Achter het grootse spektakel, de mythologische figuren en de lange reis van Odysseus schuilt immers een heel menselijk verhaal: over verlangen, thuiskomen, schuld, trouw, verlies én de vraag of je na alles wat je hebt meegemaakt nog dezelfde mens kunt zijn.
Tijdens de film werd ik bijzonder geraakt door bovenstaande woorden.
Ons diepste verlangen kijkt immers niet altijd vooruit. Soms kijkt het achterom…
Naar een mens die er niet meer is.
Naar een liefde die verloren ging.
Naar gezondheid, vertrouwen of verbondenheid.
Naar een thuis, een tijd of zelfs een vroegere versie van onszelf.
Wat we nooit hebben gehad, kan ons doen dromen. Maar wat ooit werkelijk van ons was en vervolgens verdween, laat iets anders achter: een leegte mét een herinnering.
Misschien is dat precies waarom verlies zo diep kan raken. Het maakt zichtbaar welke waarde iets had, terwijl we die waarde tijdens het bezit soms nauwelijks opmerkten.
Toch vertelt het verdriet om wat verloren ging ook iets moois: dat er werkelijk iets of iemand is geweest die voor ons van betekenis was. Verlies is niet alleen de afwezigheid van wat er niet meer is; het is ook het blijvende bewijs dat er ooit liefde, vreugde, vertrouwen of verbondenheid was.
Misschien nodigt deze gedachte ons daarom niet alleen uit om stil te staan bij wat we verloren hebben, maar vooral om bewuster te koesteren wat vandaag nog aanwezig is.
Want wat vandaag vanzelfsprekend lijkt,
kan morgen precies datgene zijn
waarnaar we het meest verlangen…
Bijzonder interessant vond ik in dit verband ook het fragment uit Terzake, waarin classica en filologe Nadia Sels toelicht waarom het eeuwenoude verhaal van Odysseus vandaag nog altijd zo herkenbaar en relevant is.
Met haar grote cultuurhistorische kennis en bijzonder toegankelijke vertelstijl slaagt zij erin de rijkdom van de Griekse taal en mythologie voor een breed publiek te ontsluiten. Geen wonder dat Kinepolis haar uitnodigde om The Odyssey deze zomer in verschillende Vlaamse steden cultuurhistorisch in te leiden. Kinepolis – Film & Facts: The Odyssey
Het fragment bevestigt voor mij nogmaals waarom grote verhalen de eeuwen overleven: niet omdat ze alleen iets vertellen over helden uit een ver verleden, maar omdat ze ons telkens opnieuw iets laten ontdekken over onszelf.
Kleine bronnuance: de uitspraak komt uit Nolans film en niet letterlijk uit de oorspronkelijke Odyssee van Homerus. De vermelding “Odysseus, The Odyssey (2026) — scenario Christopher Nolan” is daarom het meest correct.
Nadia Sels in Terzake : Klik hier
