The Walk of Inner Beauty
Een persoonlijk verslag en terugblik op rouw veerkracht en nabijheid
Via mijn vriend Herman kreeg ik een uitnodiging voor The Walk of Inner Beauty, op vrijdag 6 november in CC Ter Dilft in Bornem. Een avond met persoonlijke verhalen, muziek en dans, waarin Dirk De Wachter als spreker en peter van het project de levensverhalen met elkaar verbond. Het werd een bijzondere ontmoeting met wat mensen kan breken, maar ook met wat hen helpt om verder te leven.
Drie verhalen bleven bij mij hangen. Over afscheid, over verlies dat een leven lang meegaat, over opnieuw mogelijkheden vinden. En telkens kwam dezelfde vraag naar boven: wat kunnen wij daarin voor elkaar betekenen?
Els De Bruyn stond op het podium terwijl haar vader pas een week overleden was. De volgende dag zou zijn uitvaart plaatsvinden. Het verhaal dat zij oorspronkelijk had voorbereid, had plaatsgemaakt voor wat zich nu in haar leven aandiende.
Ze vertelde hoe verschillen in overtuiging haar op het einde nog even van haar vader hadden verwijderd. Boosheid maakte het moeilijk om te voelen wat hen verbond. Door die gevoelens toe te laten en erbij stil te staan, ontstond opnieuw ruimte om hem met zachtheid te zien. Toen hij stierf, waren zij en haar plusmama bij hem en hielden zij zijn handen vast.
Wat mij daarin raakte: we hoeven onze verschillen niet uit te wissen om elkaar nabij te blijven. Soms vraagt verbondenheid dat we achter de overtuiging opnieuw de mens proberen te zien.
Ook voormalig voetballer en schrijver André Raes vertelde openhartig. Als heel jonge vader verloor hij zijn zoontje. Het verdriet bleef hem door zijn verdere leven vergezellen. Een lied kan het ook vandaag nog plots dichtbij brengen.
Daarnaast sprak hij over de zware beproevingen die later zijn gezin troffen, over de vriendschap die hem overeind hield en over zijn dankbaarheid voor de mensen rondom hem. Zijn verhaal gaf veerkracht een menselijk gezicht: met wat gebeurd is verder leven, geholpen door anderen, terwijl het verdriet soms opnieuw voelbaar wordt.
En dan was er Jean Bosco Safari, geboren in Rubago, Rwanda. Als zesjarig jongetje kwam hij naar België. Zijn moeder was tot de adoptie bewogen met de belofte dat hij hier zou kunnen studeren en daarna zou terugkeren. Ze zag hem nooit meer terug.
Die achtergrond gaf zijn aanwezigheid en muziek een bijzondere betekenis. Er stond iemand die als kind van zijn moeder en vertrouwde wereld was gescheiden en die zijn levensverhaal nu met anderen deelde, in woorden en muziek.
Bij die verschillende verhalen stond Dirk De Wachter stil. Vooral zijn beeld van rouw als een ‘ding met stekels’ bleef bij mij hangen.
Verlies kan scherp zijn. Het kan blijven steken, ook wanneer de buitenwereld vindt dat het leven alweer verder moet. De Wachter beschreef hoe we die stekels kunnen omwikkelen: met woorden en verhalen, met rituelen, schoonheid en de nabijheid van anderen. Zo kan het verlies gaandeweg draaglijker worden om mee te nemen.
Soms prikt een stekel opnieuw door het verband. Op een verjaardag, bij een herinnering, door een muziekstuk. Dan vraagt het verdriet opnieuw aandacht. Opnieuw vertellen, opnieuw luisteren, opnieuw tijd maken voor elkaar.
Rouw - alle soorten rouw - laat zich niet afwerken volgens een planning. De gedachte dat we na een bepaald aantal gesprekken weer ‘in orde’ moeten zijn, doet weinig recht aan de betekenis van wie of wat we verloren hebben. Dat iemand na jaren nog verdriet voelt, hoeft niet te betekenen dat die persoon is blijven stilstaan. Het kan ook iets vertellen over de liefde die blijft bestaan.
De Wachter nodigde ons daarmee uit om anders naar troost te kijken. We zoeken vaak naar de juiste woorden, terwijl iemand soms vooral een mens nodig heeft die blijft zitten en luistert. Die niet meteen het eigen verhaal vertelt, geen verklaring klaar heeft en het verdriet niet kleiner probeert te maken.
Voor mij klinkt daarin een eenvoudige, veeleisende opdracht: durven aanwezig zijn wanneer we niets kunnen oplossen. Een hand vasthouden, samen stil zijn, ook later nog eens vragen hoe het gaat. Nabijheid krijgt betekenis in wat we werkelijk doen.
Gelukkig was er die avond ook humor. De Wachter vertelde hoe hij als jongen voetballer wilde worden, zoals zijn held George Best. Alleen was er een klein probleem: hij kon niet voetballen. Daarna wilde hij muzikant worden, maar ook daar bleek zijn talent niet te liggen. Telkens kwam hij teleurgesteld thuis. Telkens troostte zijn moeder hem: er waren nog zoveel andere dingen die hij met zijn leven kon doen.
Tekenen kon hij wél. Dus trok hij naar de academie. Tot zijn leraar hem duidelijk maakte dat mooi tekenen nog iets anders is dan kunst maken: daarvoor moest hij ook iets van zijn ziel, van zijn persoonlijkheid in zijn werk leggen. Opnieuw kwam hij ontgoocheld thuis. Hij was dus ook al geen kunstenaar.
En toen kwam, in zijn vertelling, de heerlijke reactie van zijn moeder: “Als ge echt niks kunt, gaat ge maar gewoon studeren.”
Dat had hij vervolgens dan ook gedaan, vertelde hij met een beetje zelfspot. Heel lang gestudeerd. Want als je maar lang genoeg studeert, word je uiteindelijk psychiater. Hij somde op: geneeskunde, neurologie, psychiatrie, filosofie en psychotherapie. Om er droogjes aan toe te voegen: “Ik ben eigenlijk nog maar juist afgestudeerd.”
En alsof dat nog niet genoeg was, volgde een laatste knipoog: nu zag hij in zijn praktijk voetballers, muzikanten en kunstenaars die hem kwamen vertellen hoe moeilijk het leven kon zijn. Ook wie zijn droom waarmaakt, blijft een mens die met moeilijkheden kan worstelen.
Achter die humor zat een wezenlijk punt: hoeveel het betekent wanneer iemand in ons blijft geloven, ook wanneer een droom niet uitkomt. Zijn moeder hielp hem telkens om verder te kijken dan de ontgoocheling. Veerkracht groeit ook dankzij mensen die ons opvangen en ons helpen opnieuw mogelijkheden te zien.
Over zijn levensweg verscheen onlangs ook zijn boek ‘Waarom ik psychiater werd’. Volgens de uitgever kijkt hij daarin terug op de mensen en ervaringen die hem vormden. Menselijkheid en nabijheid staan ook in de boekbeschrijving centraal. Dat sluit mooi aan bij wat hij deze avond met ons deelde.
De Wachter gebruikte nog een ander krachtig beeld: in de moerassigheid van het bestaan kunnen we samen met onze geliefden een stevige bodem maken, zodat we niet wegzakken. Moeilijkheden verdwijnen daarmee niet. Maar we krijgen grond onder de voeten om ermee verder te kunnen.
Aan het einde hoopte hij dat er ook na de voorstelling nog gedachten zouden blijven opborrelen. Over medemenselijkheid, liefdevolheid en barmhartigheid. Een uitnodiging die ik graag meeneem.
Herman, dank je wel voor de uitnodiging en het samen beleven van deze avond.
Voor EDDIS houd ik er deze gedachte aan over: We kunnen elkaars VERDRIET niet wegnemen. We kunnen er wel voor zorgen dat niemand het ALLEEN hoeft te dragen. Eigen reflectie naar aanleiding van The Walk of Inner Beauty.
Bronnen en verantwoording
Persoonlijke herinneringen van Eddy Claesen en het aangeleverde document The Walk of Inner Beauty-06.11.2026. De woorden van Dirk De Wachter zijn overwegend geparafraseerd; de slotspreuk is een eigen reflectie.
Programma en deelnemers: https://www.innerfashion.be/
Jean Bosco Safari Adoptieverhaal: https://www.jeanboscosafari.be/ en https://ment55.be/rouw-is-rauw/
Boek en uitgeversomschrijving: https://www.lannoo.com/nl-be/onderwijs-didactiek-opvoeding/waarom-ik-psychiater-werd-9789079967568
