Het gebeurde mij vanmorgen (gisteren morgen) in een telefonisch gesprek met mijn dochter .. ‘Je hebt gelijk’ … en ik legde - uit pure frustratie - de telefoon neer…
Herken je het? Welnu het zal toeval geweest zijn of juist niet … maar dit (zie afbeelding) stond vandaag (gisteren) in de TIJD (Toegevoegde tijd) in de mooie rubriek ‘Nergens zonder weg’ van Rik Van Puymbroeck..
Tja ik kon dus niet anders dan hier even over reflecteren…
EDDIS – Reflectie
Soms zijn er woorden die ogenschijnlijk vrede brengen… maar in werkelijkheid de afstand vergroten. “Ge hebt gelijk.”
Niet als erkenning. Maar als afsluiting. Als vermoeidheid. Als stille vorm van opgeven.
Wat daar gebeurt, is fundamenteel menselijk — en tegelijk pijnlijk herkenbaar.
Niet de waarheid staat centraal, maar de relatie.
In de systeemtheorie zou men zeggen: het gesprek verschuift van inhoud naar verbinding. En precies daar wringt het. Want wie “gelijk krijgt” zonder zich gehoord te voelen, ervaart geen erkenning maar ontkenning.
Alsof de ander zegt: “Ik geef je gelijk… zodat ik je niet meer moet begrijpen.”
Mensen zoeken niet zozeer gelijk, maar rechtvaardigheid in de relatie. Gezien worden. Ernstig genomen worden. Niet winnen, maar erkend worden.
En daar zit de paradox:
Hoe harder we proberen het gelijk te beslechten, hoe verder we verwijderd raken van wat er echt toe doet.
Misschien begint herstel niet met “je hebt gelijk”… maar met iets veel kwetsbaarder: “Ik begrijp je nog niet helemaal… maar ik wil het wel.”
Of nog eenvoudiger: “Sorry… ik zat vast in mijn eigen verhaal.”
Want waar het gelijk stopt, kan de ontmoeting opnieuw beginnen.
En wat denk je … HEB IK GELIJK?
--- hieronder de tekst - op de afbeelding ---
Ooit al eens zelf uitgeprobeerd? Een gesprek begint. Op een bepaald moment verhoogt de toon. Uiteindelijk wordt iets een discussie. Woorden vliegen heen en weer. Tot je er genoeg van hebt. Dan gooi je het ultieme eruit: ‘Ge hebt gelijk.’
Je zou denken dat de discussie daarmee stopt, maar als íéts olie op het vuur kan zijn, dan wel die drie eenvoudige woorden. Ge hebt gelijk. Liefst nog uitgesproken zoals ze hier geschreven staan, in hoofdletters: GE HEBT GELIJK. Niemand spreekt het gemeend uit en wie ogenschijnlijk gelijk krijgt, wil er niet van weten, want hij/zij gelooft er niets van.
Heb je dus een uur gediscussieerd, krijg je gelijk en wil je geen gelijk krijgen. Toch niet op deze manier. Iemand wilde het niet horen of geloven, dus iemand anders schreef het maar op. Met alcoholstift op een keukenmuur. Daar staan de woorden nu. Als bewijs van niemand weet nog wat. Geen mens die er nog aan uit kon. Het is vereeuwigd en nu kan iedereen ermee lachen. Maar toen? Oh nee, hoor. Hij had nochtans gelijk. Of anders zij.
